Rubus en Ribes

Terwijl de frambozen stilaan een korte pauze inlassen, komen steeds meer braamstruiken en verwanten in productie.

Zo zijn de eerste bessen van de Japanese wijnbes rijp. De plant behoort tot het geslacht Rubus (net zoals de framboos en de braambes), maar de bes onderscheidt zich door de lekkere, zurige smaak van de helderrode bessen. De struik moet nog volop in productie geraken, maar zoals steeds smaakt de eerste bes van het jaar zovéél beter dan alle bessen die volgen.

De vruchtjes lossen zelf van de vruchtbodem wanneer ze rijp zijn, wat plukken zeer makkelijk maakt.

De combinatie van de mooie, rode stengels, het diepgroene blad, de mooie vruchbolsters én de lekkere bessen maken dit één van mijn favorieten in het Rubus-geslacht. Maar net zoals mijn andere Rubus-favoriet (Taybes), staat de plant vol met vervelende, vrij pijnlijke doorntjes.

Deze week ook de eerste rijpe bessen geplukt van de braambes 'Helen'.In tegenstelling tot de beschrijving zijn de vruchten vrij zacht bij volle rijpheid, zodat ze bij het oogsten snel tot braambessensmurrie worden herleid. De smaak is echter geweldig en maakt alles goed. De plant zou ook wat flinker mogen groeien...

'Loch Tay', de braambes waarvan ik nu al twee weken vruchten oogst, smaakt ook lekker, met een zuurdere ondertoon, maar kan toch niet tippen aan de volle smaak van 'Helen'. De vruchten zijn wel steviger, dus makkelijker te plukken..

De laatste kruisbes (Ribes) is ondertussen verteerd. Mijn goed voornemen voor de komende week : alle bessen mooi opleiden als drietakker, met behulp van bamboestokken. De staaldraad alleen volstaat  niet om de takken mooi recht naar boven te leiden (waardoor de planten hoger uitgroeien (tot 200 cm hoog?). Door de regen ben ik dit week-end niet verder geraakt dan twee planten...

Maar enkele kruisbesplanten zijn ook ten dele verteerd, 

Ik heb de verdachten/schuldigen nog niet geïdentificeerd, wel al op de gevoelige plaat vastgelegd.

Fruitbloesem

Fruitbloesem? Dat is toch al lang voorbij? Neen. Appels, peren, kersen en pruimen zijn nu uitgebloeid. Maar dat betekent niet dat je niet meer kan genieten van fruitbloesems. Genieten. Ik spreek dus niet over de nietszeggende frambozen- en blauwbesbloemen , maar wel over de braambessen en -bozen. De nog vrij jonge struiken staan overladen met witte bloemen. 

Er zijn subtiele verschillen tussen de bloemen van de verschillende variëteiten, maar één ding hebben ze gemeen: ze worden allemaal druk bezocht door bestuivers van allerlei pluimage. 

Braamboos 'Taybes'

Braambes 'Helen'

Braambes 'Loch Tay'

'Loch Maree' bloeit niet dit jaar, omdat de plant nog herstelt van de laag-bij-de-grondse, of beter nog, ondergrondse aanval van een stelletje woelmuizen. En dat is jammer, want 'Loch Maree' bloemt lichtrose, met halfgevulde bloemen. Maar ik heb nog een jaartje geduld.

Gisteren heb ik in het stralende zonnetjes het leisysteem van de braambessen afgewerkt. Zwetend als een paard, maar dan eerder van de hitte als van de noeste arbeid. Net zoals de andere leisystemen bestaat het  uit staaldraad gespannen tussen kastanjepalen, waaraan de planten worden vastgebonden. Het grote voordeel van kastanjepalen, naast de weerstand aan verroting, is de natuurlijke look en het feit dat de palen niet recht zijn, je kan ze dus niet rechtzetten (maar volgens mijn zonen wel scheef zetten). Volgend jaar hangen deze draadwerken vol met bramentakken en dus ook overladen met bloemen einde mei.
Samen maken deze (toekomstige) bramenhagen een aparte tuinkamer waarin aalbessen en zwarte bessen geplant staan. Als de aalbessen volgend jaar iets hoger zijn, zaai ik er waarschijnlijk een bloemenmengsel in uit.

Betreft het aanbinden...één plant was op dat vlak een absolute marteling. Haar doornen prikten door mijn handschoenen,  maar vooral het opbinden van de plant tegen de wind in was niet zo'n goed idee.
Die Japanese wijnbes moet trouwens nog bloemen. Maar die plant met zijn dieprode stengels zowiezo een spektakel.

Japanese wijnbes

Kabouters

De kabouters  hebben duidelijk geen weet van de financiële crisis. In de tuin verschijnen her en der paddestoelen. Niet meteen een beeld dat ik associeer met lente, maar de bloesem op mijn blauwbes in september vorig jaar associeerde ik evenmin met de herfst.

Er lijkt echt geen einde te komen aan al het "met bakken uit de hemel vallen" van de regen. Gisteren weer meer dan 15 mm neerslag binnen een etmaal. En de volgende dagen wordt er nog 'herfstweer' voorspeld.

Die regen heeft enkele positieve kanten. Alle nieuw "blotewortelgewijs" aangeplante plantgoed doet het uitstekend. De planten die tijdens de winter van 2010-2011 aangeplant werden hebben erg geleden onder de droge lente vorig jaar. De appelbomen die ik deze winter  heb aangeplant hebben de aanplantingen van vorig jaar al bijna bijgebeend.

Ook mijn hostaverzameling weet deze overdadige regen te appreciëren. Ze staan er voorbeeldig bij. En dit zonder de dagelijkse aanvoer van enkele gieters water (die ik anders manueel oppomp uit een regenwaterput).

Maar ondertussen geraakt de grond duidelijk verzadigd van het water. Werken op zware leemgrond bij dit weer is quasi onmogelijk omdat de grond bij de minste betreding dichtslaat. En die verzadigde grond maakt het aanwenden van de grondboor voor het verder in de grond werken van mijn palen nog moeilijker dan het al is.

Maar ook mijn gemoed geraakt ook verzadigd van al die regen. Werken in de regen is niet direct goed voor het gemoed. Ik heb dus dit week-end maar enkele paal-en draadsystemen kunnen afwerken met name voor de kruisbessen

de aalbessen

en de kiwipergola

Dus mag het toch een beetje droger en warmer worden de volgende weken.  De tuin is zoveel mooier als de zon schijnt. En er in werken is ook veel leuker (en minder zwaar). Misschien willen de kabouters me dan wel helpen bij de verdere aanleg van de kabelsystemen, het graven van de putten en het spannen van de kabels ...

Tuin vol Palen

Bramenhagen rond de aalbessentuin

Dit week-end heb ik als volleerde mol de laatste kastanjepalen in de grond gewerkt. Na weken zoeken uiteindelijk toch kastanjepalen van 300 cm lang op de kop kunnen tikken. Omdat gaten boren in zware leemgrond met een manuele grondboor een helse klus is, toch maar een motorische grondboor gehuurd en alle palen 80 cm in de grond gewerkt. Daarbij tot de conclusie gekomen dat gaten maken met een motorische grondboor ook een flink karwei is, alleen gaat het wel iets sneller.

De voorbijgangers kijken ondertussen verwonderd naar de tuin met palen, maar over enkele jaren zouden deze palen de steun en toeverlaat moeten worden voor bramenhagen, druiven en kiwi(bessen). Als de blaren tijdig van mijn handen verdwenen zijn, start ik volgende week met het uitwerken van de staaldraad als leisysteem.

Lyrasysteem voor de druivelaars en pergola voor de kiwi(bessen) op de achtergrond, vooraan palen voor de kruisbessenhaag