Vogels

Met het vallen van de sneeuw wordt het nu nog moeilijker voor de vogels om eten te vinden. In de fruitberg wordt iedere morgen een stuk grond van 3m²vrij gemaakt van sneeuw en rijkelijk voorzien van strooivoer.

Ik ben geen 'telefotograaf', ik heb 5 lenzen, geen enkele met een bereik > 200 mm. Voor dit soort fotografie is het behelpen geblazen.

De vogels zijn erg enthousiast. Ik tel tot twintig vinken, samengehoopt op een klein stukje grond, en een tiental mezen die eten van de vetbollen en pindanoten in de bomen. Eerlijk gezegd ben ik zelf ook enthousiast, niet alleen door het aantal vogels, maar ook door de diversiteit, want naast de vaste bezoekers van onze tuin (vink, koolmees, groenvink,  pimpelmees, boomklever, tortelduif, bonte specht), heb ik vandaag de eerste noordvinken (keep) gezien van 't jaar - door de warme decembermaand waren deze blijkbaar nog niet afgezakt naar onze contreien. Bovendien mocht ik vanmorgen ook nog een flinke zwerm staartmeesjes begroeten.
Krijg ik nooit of amper te zien in de tuin: mussen, roodborstjes en winterkoning. Ook merels schitteren hier al heel de winter in hun afwezigheid.
Als men op mijn waarnemingen zou afgaan, is de boomkruiper minder zeldzaam dan het roodborstje;-)

Maar laten we vooral tevreden hebben met wat we hebben, redelijk wat leven in de tuin. Eerlijk gezegd kijk ik steeds een beetje  jaloers naar vogels. Ze kunnen vliegen. Ook heeft de mensheid vliegtuigen gemaakt, dan nog blijven we leven op een platte aarde, en hebben we niet de vrijheid om te bewegen in drie dimensies.

Maar ook Muis is erg enthousiast. Zoveel lekkers dat in de tuin rondfladdert, en dat kan ze sinds gisteren allemaal bekijken vanop de vloerisolatie, veel warmer en zachter dan die koude beton. En bovendien kan ze nu liggend kijken naar de vogelkens.
Buiten gaan is niet direct haar ding, dus echt schrik moeten de vogels niet hebben.

Edit : Net na het publiceren van het berciht fladdert er een roodborstje rond...

Klein koolwitje (Pieris rapae)

De meest banale vlinder, maar ook een absolute schoonheid. Het detail van de vleugeltekening hierboven geeft duidelijk aan dat het koolwitje niet zó wit is.

Ik vind het aandoenlijk hoe koolwitjes rondfladderen, in vergelijking met alle andere vlinders lijkt deze vlinder toch véél klunziger.

Bloemenweide

Bij een tuinbezoek ter gelegenheid van de eco-tuindagen van Velt kreeg ik een pakje bloemenweide van de provincie Vlaams Brabant mee.
De zaadjes werden vrijwel onmiddellijk uitgezaaid tussen de aalbessen. Niet alle planten zijn even goed gekiemd, en ik heb het zaaien (tijdens een regenbui) ook een beetje te snel-snel gedaan, zodat de verschillende planten eerder in groepen bij mekaar staan in plaats van alles mooi door mekaar.

Bovendien komen de konijnen van de buurvrouw wel eens op bezoek in de bloemenweide; ik vermoed dat een aantal plantensoorten niet zullen te zien zijn...

Zolang de insecten het maar goed vinden. Volgend jaar zaai ik op een andere plaats een bloemenweide van  inheemse vaste planten. Als enkele van de éénjarige terug opkomen volgend jaar is dat goed. Als dat niet het geval is, is dat ook goed. Alleen van de dille probeer ik zaad te oogsten, om koninginnepages te binden aan mijn tuin .

The Good, The Bad or the Ugly and the Beauty?

Mooie mensen - zo lezen we wel eens in de krant - hebben het een stuk makkelijker in 't leven. Ze maken meer carrière, hebben een beter loon,... Maar mensen beoordelen niet alleen mensen op hun uiterlijk.

In een gezonde tuin leven heel wat dieren. Ze spelen allemaal een 'rol' in de ecologie van de tuin. Voor de gemiddelde tuinier kan die rol schadelijk, nuttig of beiden zijn. 

Zo is een lieveheersbeestje nuttig. En een bladzaagwesp, bladluis, hazelnootboorder of woelmuis worden als schadelijk omschreven. Maar vele dieren bevinden zich in een grijze zone. Ik denk dan aan een slak, opruimers van afval maar ook van onze geliefde planten. Of de mol, die schadelijke bodeminsecten eet maar daarvoor nogal 'grondig' te werk gaat. En ook de merel eet niet heel het jaar door kersen. 

Volgens mij is de grijze zone nog een pak groter. Een bladluis ga ik niet direct als een nuttig dier omschrijven, maar ze spelen een belangrijke rol in de ecologische keten in de tuin, als voedingsbron van heel wat 'nuttige' dieren.

Vaak zie je mensen alles wat niet nuttig is bestrijden, maar ze zijn daar niet altijd consequent in. Er is naast het nut ook nog zoiets als de aaibaarheidsfactor.

Terwijl ik gisteren foto's aan 't maken was van de vlinders in de tuin, vroeg ik me af waarom we zo  enthousiast zijn bij het zien van een vlinder. Waarom we onze tuinen aanleggen om vlinders te lokken.  Nuttig zijn ze niet direct, soms is het zelfs een rondom schadelijk insect (koolwitje). Door hun schoonheid en het soms klunzig gefladder hebben vlinders een hoge aaibaarheidsfactor zodus...We verwelkomen ze omdat ze mooi zijn, niet omdat ze nuttig zijn.

Een snuitkever is ook schadelijk, maar oh zo grappig. Zo liet ik enkele jaren geleden de Taxuskevers ongebreideld voortplanten in mijn stadtuin, tot ik begreep dat het beestje enorm veel schade berokkende en ik dus wel moest ingrijpen... 

Een meikever vreet de bladeren van de (haag)beukenhaag aan flarden en de engerlingen verrijken zich aan ons gazon, maar een meikever is nu eenmaal aaibaar. 

Een eekhoorn is 'schattig'. Ook al rooft hij vogelnesten en steelt hij noten en fruit. In onze buurt komen - sporadisch - nog hazelmuizen voor. Ik hoop op termijn er ééntje te mogen verwelkomen in de tuin, terwijl het beestje toch ook eerder in de donkergrijze zone hoort. En ook een konijn heeft iets aaibaars, maar is ook eetbaar en dus niet overal veilig.

Maar zelfs bij gebrek aan aaibaarheid kan je nuttig zijn en toch niet enthousiast onthaald worden. Als spin zal je maar iedere dag nuttig werk verzetten in de tuin, op veel respect moet ze niet rekenen. Net hetzelfde geldt voor de duizendpoot. Een enkele 'lelijkaard' wordt wel in de armen gesloten, zoals een pad, of een vleermuis. 

Maar je zit dus pas echt in de gevarenzone wanneer je schadelijk bent en niet schattig. Hoe lager de 'aaibaarheidsfactor' hoe makkelijker we durven ingrijpen. Denk maar aan rupsen van een vlinder, niet altijd toonbeeld van schoonheid (dus lokken sommigen de vlinders en maar moorden ze hun kinderen uit). Hetzelfde met meikevers die we laten doen en leven, maar behandelen het gazon tegen engerlingen (ik niet hoor!). Of slakken. Een slijmerige naaktslak kan op veel minder sympathie rekenen dan een huisjesslak. 

Ik moet zeggen dat ik zelf ook niet consequent ben. Een naaktslak dood ik zonder de minste moeite. Een mooie tijgerslak gaat me al wat minder af. En een segrijnslak, ook al maakt die meer schade, is nog wat sympathieker, en kost nog meer moeite. 

Enkele weken geleden zat hier een woelmuis in de tuin. Ze in koelen bloede doden ging me niet af. Daarvoor is ze te donzig. Ze lafweg doden met een val lukt me blijkbaar wel. .  .

Enfin, dit alles om te zeggen dat ik gisteren fotokes aan 't maken ben geweest van de eerste vlinders in de tuin en bedacht dat het grappig is dat we die beesten sympathiek vinden... De Koniginnepage, het (icarus?)blauwtje, Gammauiltje en de Gehakkelde Aurelia wensten niet op de foto. Die vind ik dus minder sympathiek.  Dagpauwoog en koolwitje wel (alhoewel die laatste niet al te enthousiast was)

Poel et cetera

Sinds enkele maanden sukkel ik met een ontsteking in mijn rechterschouder. Ik kan geen hoek maken van 45° met mijn rechterarm zonder een flinke pijnsscheut. Zwemmen is ondertussen al 6 maand geleden, met de auto rijden is af en toe ook een marteling. Ook na een cortisone-infiltratie twee maand geleden. De diagnose enkele maanden geleden (na een echografie) was waarschijnlijk fout. Daarom had de specialist nu een MRI-scan voorgesteld, het enige alternatief voor een kijkoperatie.
Dit was mijn eerste onderzoek van dit type en ik hoop echt dat het ineens het laatste is. Ontdaan van alle overbodige kledij  - alleen onderbroek, T-shirt en sokken (die laatste om de verpleegsters niet onmiddellijk in katzwijm te doen vallen bij het aanschouwen van mijn lichaam) mocht ik op een bed plaatsnemen. Ik kreeg een hoofdtelefoon opgezet (gehoorbescherming). Van zodra ik correct plaats had genomen op dat bed, werd ik in de machine gevoerd, en voel me als een sardine in blik. Claustrofobie is een groot woord, maar ik voel me op zijn minst  niet op mijn gemak in zo'n kleine ruimte. Op de vraag hoe lang de scan zal duren krijg ik het antwoord "15 minuten". Ik voel mijn hart in overdrive bonken..

Er wordt me vriendelijk gevraagd niet te bewegen. Oei. Ik ben een beetje een ADHD-er avant-la-lettre. Stilzitten is voor mij een straf. Ook 's nachts transformeer ik in een soort woelmuis... Mijn eerste reactie is dan ook "15 minuten, hoe overbrug ik dat". Ik sluit mijn ogen en begin te tellen maar bedenk me dat tot 900 tellen wel erg lang gaat duren.
Ik begin - heel rustig - met mijn  tenen te bewegen - die zittten zowiezo niet in de machine. En ik wandel door mijn virtuele tuin. Ik ben een dromer. Ik zie niet zozeer de situatie zoals ze is, maar meer de situatie zoals ze gaat worden. En dus heb ik vanmiddag, zo rond een uur of 13h00, beslist dat er och een vijver in de tuin past. En ook waar ik de bestelde aardbeien ga planten.

Over aardbeien gesproken...

De gecultiveerde bosaardbeien zijn nu wel in gang geschoten, en dragen rijkelijk bloemen. Ik was dus iets te snel met mijn conclusies. Te meer omdat de meeste gecultiveerde bosaardbeien ook nog eens doordragen.

De Meibes/Junibes vallen tegen. Misschien pluk ik de vruchten te onrijp, ze smaken in ieder geval als een héél zure kriek, en helemaal niet als een blauwe bes. Afwachten.


De meeste blauwbessen doen het goed. Ik denk dit jaar al enkele kg te kunnen oogsten.

De druivelaars mogen dit jaar nog geen vruchten dragen (eerst dikte kweken), op twee planten na. Eén daarvan is Kodrianka, de plant is voldoende groot om al een trosje te dragen, of zeg misschien toch maar beter 'tros'.

Dit is trouwens een echte aanrader, stond ook in mijn vorige tuin. Ziekteresistent, en grote, lekkere blauwe bessen volgens de beschrijving. Dat heb ik twee jaar gelden al kunnen vaststellen.
Foto van een tros in de vorige tuin

Trossen tot 1,5 kg... daar twijfelde ik toch aan. Maar dat lijkt dus wél te kloppen.

Nog beter... de Pastinaakzaden zijn vrij goed gekiemd. De jonge zaailingen steken fier hun hoofd boven de grond... Eten zal ik ze wel niet, want mijnheer en mevrouw woelmuis zijn nog steeds op bezoek. Eén van de beuken in een haagje is afgestorven, volledig doorgeknaagd. Ik ga de bestrijding nu toch wat opdrijven. En waarschijnlijk ook een Topcat kopen (woelmuizenval van Oostenrijkse makelij).. Want chemische middelen, daar doen we niet aan mee. En aangezien ik vanmorgen een pakketje van Velt binnen heb gekregen, met mijn zonder is gezonder bordje, zullen de buren dat ook weten na dit week-end.

Zonder is gezonder

Het welgekende bordje komt hier waarschijnlijk binnenkort aan de deur. Ik weet niet of jullie dit bericht al gelezen hebben, maar deze studie lijkt de mythe van onschadelijke herbicides te doorprikken.


Glycofosfaat (basiselement Round-Up) wordt  gelinkt met de Ziekte van Parkinson, of beter gezegd deze studie bevestigt een ouder vermoeden. Ook even aangeven dat dit geen berichtje is op een website van een aantal geitenwollensokkenalternatievo's, maar op de website van het 'National Center for Biotechnology Information', onderdeel van het Ministerie van Gezondheid van de Verenigde Staten. Een iets meer leesbare variant vind je hier


Een goed overzicht van de problemen rond round-up vind je hier. I rest my case

Gif

Net na het versturen van het vorige berichtje over de madeliefjes en andere bloemetjes in het gazon (mijn favoriet: draadereprijs) krijg ik opnieuw een Garden Alert bericht binnen.
Sinds ik enkele jaren geleden via mail bij een tuincentrum info heb gevraagd over de beschikbaarheid van een bepaalde plant, krijg ik zo nu en dan - ongevraagd -  een berichtje van Edialux, waarin ze me attent maken welk arsenaal aan producten ze ter beschikking hebben om fauna en flora te vergiftigen.
Blijkbaar is het weer nu ideaal om een selectief herbicide voor het gazon te gebruiken, en wintervlinders, leliehaantjes, en buxusspint met een heel gamma aan insekticiden te lijf te gaan. Vorige maand werd me onder meer geleerd hoe we bladluis bestrijden op een roos (neen, niet met lieveheersbeestjes).

Ik stel me toch steeds meer vragen over de manier waarop wij omgaan met dit soort producten. Voor ieder product is er een technische fiche voorzien. En terwijl ik veel langer gestuurd heb dan de gemiddelde Belg en toch aardig wat uren organische en anorganische scheikunde in mijn academische loopbaan heb gevolgd snap ik die technische fiches niet.
Met andere woorden : de waarschuwingen in de bijsluiter van zo'n producten zijn niet verstaanbaar voor de gemiddelde tuinier. En toch kan en mag iedereen zo'n producten aanschaffen en gebruiken. En doordat het product geconcentreerd wordt verkocht de dosis verdubbelen want er zitten wel véél beestjes in mijn planten, dan zijn ze zeker dood. En de overschot? Die kieperen we door de gootsteen weg, ook al vinden we daar misschien wel resten van terug in het drinkwater.

Daarom ben ik voorstander om de verkoop van insekticiden en herbiciden aan particulieren nog verder aan banden te leggen. Alleen de minst schadelijke middelen in de handel vrij beschikbaar maken, maar niet langer geconcentreerd. En voor producten die een impact kunnen hebben op het milieu (bvb drinkwater) moet men maar de hulp van een professional inroepen.  Zo wordt het onoordeelkundig en ongebreideld gebruik van schadelijke stoffen aan banden gelegd, en hoeven anderen niet langer te boeten.