Ei

Vroeger stuurde mijn moeder me met de fiets naar de bakker/buurtwinkel om wat aankopen te doen. Ik herinner me nog levendig dat er op de toog twee stapels eieren stonden. Bruine en witte. Zelf had ik een voorkeur voor witte eieren, vraag me niet waarom. Misschien wel omdat onze kippen thuis bruine eieren legden?

Ondertussen is dat witte ei een beetje in vergetelheid geraakt. Het bruine ei is trouwens nog wat bruiner geworden, ik heb ooit ergens gelezen dat de consument geen witte eieren wil omdat daar meer vuil op te zien is, en het smetteloze, bruine ei verkiest.
Zou me niet verbazen in een wereld waar mensen vinden dat je vuil bent als je niet iedere dag een douche neemt en propere kleren aandoet, waar mensen hun handen en nu hun huis wassen met ontsmettingsmiddel,  en waar scoutsleiders klachten krijgen omdat de kinderen (en hun kleren) vuil worden tijdens de vergadering ...

Maar ik was dus aan 't spreken over eieren. Witte eieren. Brakels leggen witte eieren. Dat was, samen met het feit dat ze net iets minder eieren leggen dan de leghybriden en  niet zo goed aarden in kleine hokken, de reden waarom ze in het verdomhoekje geraakten, en ei (hehe) zo na volledig verdwenen. Van dit ras bleven er in 1971 nog twee hanen, twee hennen en 12 eieren over. Enkele liefhebbers slaagden erin om uit deze kleine genenpoel het ras opnieuw te doen herleven, een goede zaak, want volgens mij zijn brakels - met voorsprong - de mooiste hoenders van allemaal. Die kleuren! Die vorm!

En kijk... deze week vond mijn zoon een eerste ei sinds maanden in het kippenhok. Vijf van de zes hennen zijn nog erg jong en de enige oude kip was gestopt met eieren leggen tijdens de pokkeninfectie.
Maar nu vindt ze het dus terug tijd om eieren te leggen. Vanaf nu staan hier dus terug witte eieren op het menu. Kakelvers.  Met remsporen. Who cares?

Eergisteren lagen er twee eieren in het nest, gisteren één. Nu maar hopen dat ze niet stoppen met eieren leggen door de winterprik.  Met zes hennen zullen we binnenkort eieren in overvloed hebben, misschien moet ik de naam van deze blog nog veranderen in eierberg of zo....

Stom(me) Kieke(ns)

In de winter gaat de deur van de kippenren wijd open. Aangezien onze tuin helemaal omheind is, kunnen de dieren niet in de tuinen van de buren terecht komen of onder een auto lopen.
Door hun wandelingen doorheen de tuin dragen de kippen bij tot de biologische beheer in de tuin (ze wroeten dat het een lieve lust is in de mulch rondom de frambozen en kruisbessen).
Een extra voordeel is dat de kippen minder tijd doorbrengen in de kippenren zodat het groen daar opnieuw wat meer kan opschieten. 100m² kippenren is duidelijk onvoldoende met die vijf extra kuikens, en ik wil echt wel een groene ren....

Moeder kloek met kuikens op stap tussen de kruisbessen

Ze maken echt wel rommel, maar dat neem ik wel bij. Ook het occasionele plantje dat ze beschadigen kan volgens mij niet echt kwaad meer aangezien alle planten zich toch langzaam voorbereiden op de winter.

De mulch ligt na het gewroet van de kippen niet alleen in de bakken. 

Eén ding had dit stom kieke wel over het hoofd gezien. Er stonden nog veenbessen in de tuin die ik nog moest oogsten. De plant(en) staat als bodembedekker tussen de blauwbessen, en zijn vorig zomer aangeplant in ingegraven metserskuipen met wat turf en compost. De planten zijn dit jaar zeer goed gegroeid.

Veenbes

Vorig jaar droegen de drie veenbesplanten exact 1 bes. Dit jaar had ik al heel wat meer veenbessen op de struikjes staan. Nog niet meteen een oogst om wild van te worden of confituur van te maken, maar toch...

De kippen dachten die besjes lekker te vinden. Die stomme kiekens hebben in zowat alle veenbessen gepikt, maar vonden ze dus duidelijk te zuur. Zo hou ik nog 3 rijpe veenbessen over...

Mijn veenbessenoogst van 2012

Volgend jaar blijven de kippen dus langer in de ren, totdat de veenbessen geplukt zijn.

Haantje de luidste

Silvio op zijn 'kraaipaal'

Silvio, onze goudbrakel haan, is niet direct een verfijnde gentleman. Bij het ochtendgloren verlaat hij, zoals dat volgens de etiquette hoort, wel als eerste het nachthok om te kijken of de  kust kippenren veilig is.
Daarna mogen de hennen één na één naar buiten, waarbij hij ze allen vakkundig bestijgt, willen of niet. Silvio blijft ook de rest van de dag de hennen betreden alsof zijn leven ervan afhangt. Daarom ben ik ook blij dat 4 van de vijf kuikentjes hennen zijn. Daardoor kan ik de toom van Silvio wat uitbreiden, zodat de hennen wat meer respijt krijgen.

Silvyo is ook niet discreet. Hij kraait zowat de hele dag door, ook omdat bijna al onze buren kippen met een haan hebben zitten, zodat er tegen mekaar opgekraaid wordt dat het een lieve lust is. Maar Silvio klopt overuren...Hij start soms al om 03h00 's morgens met kraaien. Geen van de buren beweert  er last van te hebben, zodat Silvio nog niet onmiddellijk in de pot moet.

Het kan trouwens erger, deze Denizli is een 'langkraaier' uit de Balkan. Volgens mij wordt je daar gewoon stiepelzot van...

Mini-brakel

De kuikens zijn al flink opgeschoten, het formaat van een flinke kwartel. Ze beginnen er nu ook uit te zien als mini-brakeltjes.  Sinds vrijdag lopen ze vrij rond in het hok. Toen mama kloek vrijdagavond het nachthok wou intrekken, hadden de jonge brakels dat niet begrepen. Met een behulp van een schepnet heb ik ze dan maar allemaal de weg gewezen. Zaterdagavond volgden drie van de vijf kuikens keurig ma kloek. Voor één van de twee andere kuikens ben ik met de fiets een blokje om mogen rijden, want die zat in de tuin bij de achterburen. Vanaf zondag volgen ze allemaal keurig Ma kloek.

Over twee tot drie weken zouden we ook het geslacht moeten kunnen onderscheiden. In mijn grenzeloos optimisme hoop ik op drie hennen.

Pluimveel (vervolg)

Gisteren dan toch maar een mini-ren gemaakt voor de kloek en haar jongen. Ik had nog behoorlijk wat hout liggen in de garage, uiteindelijk is de miniren misschien ook niet zó mini. Met dit weer is het hout ineens ook geïmpregneerd met mijn zweet.

Met deze ren ben ik in ieder geval gerust dat de roofvogel niet met de kuikentjes gaan vliegen. Een vos hebben we hier nog niet gezien, maar in de locale pers wordt gewag gemaakt van vossen in Oplinter en Oorbeek, allebei niet zo heel ver weg (< 5km). Dus heb ik ook onderaan de kooi gaas voorzien.
Ik ga ervan uit dat dat, samen met de klinkers, voldoende is.

Ondertussen zijn er 8 kuikentjes geboren. Twee kuikentjes die vandaag geboren zijn hebben hun eerste levensuren niet overleefd, de laatste van gisterenavond was ook niet helemaal in orde en is vanmiddag gestorven. De vijf andere diertjes zijn kerngezond. Er blijven ook nog 5 eieren over, maar ik vrees dat met de warmte van de voorbije dagen geen verdere kuikens meer zullen uitkomen (ik vermoed dat het ook de warmte is die die jongste kuikens de das heeft omgedaan).

Ik ben in ieder geval blij dat er maar één zilverbrakeltje tussen zit (Goudbrakel x zilverbrakel = zilverbrakel haantjes en goudbrakel hennen). Zoek niet op de foto, 't beestje heeft zich vakkundig verstopt.

De hanen zullen op tafel eindigen (tenzij ik vrijwilligers vind om er te adopteren), maar dat zal niet onze tafel zijn. Zelfgekweekte dieren eet ik niet (ik weet het, ik ben een watje). Ik wil 2 (extra) hennen hier houden, zo kan Silvio zijn lusten botvieren op enkele extra dames. Indien er meer dan 2 hennen groot worden, zullen die elders logement krijgen.

De kinderen zijn nog tot vrijdag op scoutskamp. Ik vermoed dat ze dit week-end gaan kamperen in de kippenren.

Pluimveetjes!

Een hele tijd geleden heb ik eens iets geschreven over mijn pluimvee. Ik had échte kippen genomen, geen ondermaatse-kuikens-die-om-de-haverklap-broeds-zijn, ook wel eens 'krielen' genoemd.
Eén van de goudbrakels besliste er anders over. Zij begon een zestal weken geleden te broeden. Maar verliet redelijk vaak het nest. In het zicht van de eindmeet gaf ze het volledig op.

Met spijt in het hart dacht ik 'Oef geen gedoe met kleine kuikentjes', maar heimelijk hoopte ik op een andere broedse kip. Maar het was die zelfde goudbrakel die minder dan een week later opnieuw begon te broeden. Het exacte tijdstip was ons door allerlei omstandigheden niet opgevallen, en ondertussen vonden we dat het  toch verdomd lang duurde voor die kuikens uitkwamen. Ze bleef bij de tweede poging wel voortdurend op het nest.
Een aantal weggeven eieren hadden ondertussen bewijs geleverd van de vakkundige precisie die Elio, onze haan, aan de dag legt bij het bevruchten van zijn hennen: 100% bevruchting. Dus wachtten we nog wat af.

En vanavond hoorde ik gepiep uit het nest, en telde ik minstens drie kuikens. Laurette verdedigt, haar naam waardig, vol furie haar nest en jongen, dus laat ik ze maar even met rust. Over enkele dagen kan ik wel eens een correcte telling en een betere foto maken. Ze broedt op ongeveer 10 eieren  ...

Hals over kop kuikenmeel en voederbakje in de winkel gaan halen, en daarna de kippenren kuikenklaar gemaakt. Maar terwijl ik de houtblokken in mijn kruiwagen stapelde (om het bruggetje over de draad te maken), hoorde ik een kuiken tjilpen boven mijn hoofd. Ik keek omhoog ... er vloog zowaar een havik over. En het getjilp was afkomstig van een (nog levend) kuiken in zijn poten ... Hij vloog over onze tuin naar de bomen van de buurman, en het getjilp stokte even later. De havik heeft daar dus waarschijnlijk zijn nest. Laat nu ook ons kippenhok net aan dat perceel grenzen. De moed zakte zowat in mijn schoenen. Na het drama met kitten 'Tijger' wil ik onze kinderen toch wel even sparen van de harde realiteit des levens.  'Onze' kuikentjes zitten nu nog veilig in het hok, maar ik ben benieuwd of onze kippen de kuikens kunnen beschermen...

Misschien moet ik Laurette en haar kuikens maar een weekje of twee in de garage zetten, maar gaan de andere kippen (en Elio, de haan) ze nog wel accepteren?

En zeggen dat ik vandaag wat vroeger huiswaarts was gekeerd om het gras af te rijden. Want zaterdag was feestdag. En vrijdag was regendag.

Pluimvee

Achteraan in de tuin wonen de kippen, 'de dames' zegt mevrouw SuperMasj . Ik wou absoluut een ras uit de 'levend erfgoed' lijst hebben, maar ik wou er niet mee kweken. Dus zocht ik een goed beschikbaar ras zodat ik me niet moreel verplicht zou voelen om er toch mee te kweken. En échte kippen, geen krielen, omdat ik ook niet iedere twee weken met broedse hennen opgezadeld zou zitten. Zo kwam ik uit op brakels.

Ze zijn met zijn vijven. Sylvio, Joëlle, Laurette, Trinny en Susannah. Eén goudbrakelhaan, 2 goudbrakelhennen en 2 zilverbrakelhennen.

Sylvio was de reservehaan bij een kweker van brakels. Hij zat in een ren zonder hennen, terwijl alle andere hanen wel drie hennen toegewezen kregen. Hij mocht vanop de tribune toekijken... Zijn enige hoop: een andere haan die niet vruchtbaar was. Maar aangezien ze allemaal vruchtbaar waren, mocht de haan weg en zo vond hij een onderdak in de Fruitberg. Dat onderdak had een veel grotere ren (met gras) en één hen meer dan de toompjes bij de kweker. Wie laatst lacht best lacht zeggen ze dan, en hij probeert zijn schade hier serieus in te halen. Initieel was de naam 'Elio'  voorzien, maar 'Sylvio' bleek beter te passen bij deze testosteronbom om twee poten.

Joëlle en Laurette (goudbrakelhennen) gedragen zich helemaal anders dan Trinny en Susannah (zilverbrakelhennen). Ze zijn vrij schuchter en gaan ook bijna een uur  vroeger op stok. Trinny en Susannah zijn veel brutaler en komen uit de hand eten. Hun naam (ik had eerder Monica en Annemie in gedachte) hebben ze te danken aan onze jongste, want ze kakelen net even hard..

De kriekelaar en kerselaars zijn in de kippenren geplant met het oog op biologische bestrijding van de kersenvlieg. Maar één van de zilverbrakels lust blijkbaar wel een fris kersenblaadje...

De ren is opgetrokken uit kastanjehouten hekken, en daar heb ik eigenlijk al wat spijt van: het is wel mooi, maar je kan de kippen amper zien. 150 cm hoogte blijkt hier te volstaan om de (gekortwiekte) dieren binnen te houden.

Waar ik uitermate tevreden van ben is het nachthok. Dat staat op poten van kastanjehout (palen van 160 cm die 100 cm in de grond geslagen zijn). Het hok poetsen is een makkie: deur openmaken, kruiwagen eronder zetten en alle bodembedekking in de kruiwagen trekken met een aftrekker. Bij regen schuilen de kippen onder het dak, en er kan ook geen ongedierte onder het hok leven.

Verder is de VSB (automatische kippenhokopener) een luxe,  werkt hier nu al 3 maanden foutloos. Maar daar kan je hier meer over lezen.

Eieren? Bijna twintig per week, en dat is eigenlijk (veel) meer dan voldoende voor eigen gebruik. Verder verwerken ze aardig wat keukenafval, verrijken ze mijn compost en zijn ze een onderdeel van het biologisch beheer van de tuin. Want zo af en toe mogen ze heel de tuin rondwandelen, op zoek naar slakken en andere.